"sanki her şeyden üzüntü akıyorkederin koruyucusu bu eşyalargit ama taşıma bu yükükulaklarım işitmiyorkuyudaki çiçekleriumutlarımın askeri değilim artıkgözlerimden taşankorumayacağım ışıklagüneşe söylüyorum sırrımıen çokta sanakaranlıkta hayal et içimiüflenmiş efsun var sanki/annemin ilmeçerihani o kahve rengi yeleğindekigünlerimiz ayçiçeklio balkonlara kapatma geçmişiazıcık sevgi yokçokluğumuz elimizdeki"