"Yine düşman eziyeti, yine işgal. Bu sebeptendi Anadolu'ya göçümüz. Artık gidecek yerimiz de yok!" diyordu Abdullah Efendi.
Rumeli'nden kaçıp Osmaneli'ne gelmek kurtuluş olmamıştı onlar için. Savaş dolayısıyla rahat bir hayat sürememişlerdi; acıları çoğaldıkça çoğalmıştı. Esas kurtuluş ancak memleketin düşman işgalinden kurtuluşuyla gerçekleşecekti.
Eda, Mehmet Naşit'i hasretle bekliyor, bugün gelmedi sabaha kısmet diyerek yatıyordu. Sabah yine aynı umutla güne başlıyordu.Tekrarlanan ızdırap veren bir oyun gibiydi; nasıl oluyor da insan bitip tükenmiyordu?
Eda'nın tutunacak tek dalı kızı Samiye idi. Onunla konuşuyor; Kalkandelen'deki çocukluğunu masal gibi anlatıyordu. Kederler neşelere muhtaçtı…
Mehmet Naşit kamp başkanının verdiği listede kendi adını görünce şaşırdı. Gerçek miydi? Yoksa yine kamp değişimi mi olacaktı? O kadar küskünlerdi ki ümitlenmeyi unutmuşlardı. Gemiye bindiler; yol çok uzundu, yolcular çok yorgundu. Bu sefer hürriyetlerine gidiyorlardı ama henüz inançları yoktu…
Daha önce Rumeli'den göç edip Anadolu'ya gelen bir ailenin öyküsünün anlatıldığı, GÖÇ Romanının yazarından bu serüvenin devamını okuyoruz.