Uzaklaştıklarım ile hiç yakınına ulaşamadıklarım için derin bir sessizliğe bağlı kaygılarımdan kaynaklanan üzüntülerime bulamadığım çarelerin benden çok uzakta olduğunu bildikçe, çaresizliğin ve giden ile hiç gelmeyecek olanın kavgası arasında geçmişe özlem duyarak ve gelecekten hem gelmesini bekleyerek hem de ondan korkarak yaşamak, bu narin bedenimin içine hapsolmuş duygusal ruhumu sanki bir mengene içerisinde sıkıştırıyormuşçasına acıtıyor.

Belki de bu nedenledir şiire sarılmam.

Bir ruh taşır şiir bana göre. Her insan göremez, görünmez olur bu ruh, sıradan insanlar için. Uzakları özleyen için yakın bir anlam taşımaz. Yakını bilmeyen kurtuluşu uzaklarda arar.

Yakını olmayanın uzağı da olmaz. Her insan bilmez bunu. Yaşadığın yerdedir tüm hakimiyetin. Yaşamak zor, yaşayamamak daha zor… Yaşamasını bilirsen ve nasıl yaşayabileceğinin bilincindeysen, uzaklarda bir yerde kendisini gizlemiş sözcükler, ideali kurulan o dönülmez noktadan başka bir anlam taşımaz.