“Mevsimsiz kalmış adetteYaklaşan alev olacak içinizde,Açılmıyordu onsuzHazımsızlığın dar olan düş perdesi.İşte bir ucu sizde,Diğer ucu bizde kaldıO aynı teranelerin.Siz o acıya göğüs gerdiğinizden beriDumansız çokça bir ateş kararttı alnınızı.BırakmayıpHep orda yoldu diye,Çoktan unuttunuzÖrdüğü günü saçlarını.”