Mehtabı Yalnız Seyreden Kadına Mektup

Romantizm öldü mü?

“Belki şu an gecenin karanlığını deliyordur gözlerin/Pencerenin önünde otururken/Elinde bir bardak çay…” Belki de ölmemiştir.

“Miş’li geçmiş zamanların/Üçüncü tekil şahıs’ıyım/Gelecek zamanların hikayesi alemimde yaşarım…” derken , belki de okuyucunun duyguları dile geliyor.

“Gözlerim gözlerine dalarken/Ve ellerimdeyken karanfil kokulu ellerin/Ben böyle ayrılığı hiç düşünmemiştim…” Kim düşünür ki?

“Kelimeler arasında kaybolmaya yüz tuttum/Kime kazındı zihnime,kimin’ o an unuttum/Kelimeler satır satır okunan kelimeler/İlmek ilmek , düğüm düğüm dokunan kelimeler…” kelimeler değil mi satırlar arasındaki aynalarımız?

“Bu hikaye bir kadını anlatır/Bir kadın dünyayı./Tanrıdan gayrı kainatta/Bir tek, kadın yaratır./Bu hikaye / Öyle bir kadını anlatır…”

Bu kitap ise iflah olmaz romantiklerin duygularını paylaşmaktan başka bir gaye taşımaz kendince…