Benim hikâyemin bir benzeri yokBu yüzden yazsam roman olurDedikleri nitelikteKaldırıp kadehi bir yudumda içtiğim,İçki kadar sertHerkese sırtımı dönüp yaşadığım Nankörlük kadar yıkıkTek başıma kaldığımda Duvarlarla konuştuğum kadar sıkıcıGözyaşlarımı tutup Eve gelip ağladığım kadar acıBiri bir şey anlatırkenYine yalan söylüyor dediğim kadar güvensizArtık beni anlasınlar dediğim kadar üzücüGüçlü durup kendi Dünyamda Sarsıldığım kadar yalnızİçtiğim antidepresanlara sığındığım kadar çaresizAynada kendime sen de suçlusun diyecek kadar haksız Hafızamdan gitmeyen onca sahne kadar bahtsızBenim hikâyemin elle tutulur bir yanı yok Bu yüzden kendim yazar kendim oynarımBenim hikâyemde mutlu bir son yok