"Gel" derdin güneşe, "Gel", kendi mahsun yalnızlığında.Başını dayayıp pervazına dertleştiğin gecenin koyusunda.Sesin tek şeritli bir yol gibi uzanırdı önün sıra;ne o yolun sonunu görürdü gök gözlerin ne de virajlarını.Sen yine o düş yatağına uzanırdın.Önce tavana takılırdı gözlerin, ansızın dönerdin yine sağına, solun çok ağrırdı çünkü yatamazdın.Sol yanın çok vurulmuştu senin.Yastığın sarardı seni; yorganın serilirdi edepsizce üstüne, sen kıvrılırdın içine güşlere gebe."