Merhaba,Var olmaya hayat diyoruz. Hayatı zamana sığdırıyoruz. İkisinden birisi olmasaydı yeryüzü gerçeği olacak mıydı? Hayatın ve zamanın içinde dolaşıp duruyoruz. Oradan oraya yaşamı aktarır ya da değiştiririz. Yeni ha-yat tarzları, gelişmiş coğrafyalar hepsi insanı çeker. Etkilenir… Eski alışkanlıklar değişir yenilere yer açılır, popüler kültürün önerdikleri benimsenir, bu çerçevede hayat örgütlenir. Mutluluk dediğimiz şeyin küçük küçük parçacıklardan oluştuğunun bilincine varıldığında çoğu zaman geç kalınır ve pişmanlıklar yaşanır. Çok şeye sahip olmak doymazlığını tiryakiliğe dönüştüren dünyalı bölüşerek çoğalmayı reddettiğinden yeryüzünü suç içinde bırakarak başka dünyalara göç eder. Bu göçten hemen önce de içindeki açlığın; sevgi, saygı, sevilmek, anlattıklarının dinlenilmesi, anlatılanı dinlemek, özetlemek gerekirse evrenle uyum olduğunun ayrımına varır. Materyalist davranışın çöktüğü andır hayatın son demleri…Çocukken ninem ve dedemim yaşadığı Melûşa'da aylarca kalır kendimi toprağın arkadaşı olarak tanımlar, bütün gün dedemin yanında sulama ve sebzeleri toplama işlerine kıyısından da olsa yardım ederdim.Lefkoşa'ya kasa kasa domates, salatalıklar gönderilirdi. Börülceleri sevinçle koparır, bam-yalara ise dokunmazdım. Sabahları inek ve horoz sesleriyle uyanmanın ne büyük bir ayrıcalık olduğunu, büyük şehirlerin kirli havasını koklayıp bilinçsiz modernleşmenin getirdiği sorunları yaşadıkça öğrendik.Geçmişle iletişim içinde olmak bağı koparmamak, küçük bir detay gibi gözükse de büyük mutlulukların önemli bir halkasıdır.Köyün facebook sayfasında önceki nesillerin fotoğraflarının fazlası ile ilgimi çektiği gün karar vermiştim Melûşa Öykü’yü yayımlamaya.Karaman doğumlu Hasan Köse'nin soyundan gelen köyün büyük çoğunluğu bugün de akrabadır.Hasan Köse 1810'da Kıbrıs'a geldiğinde, o zamanlar çiftlik olan Melûşa'da çalışmaya başlar. Çiftliğin sahibi Kocabaş'ın kızı ile evlenen Hasan Köse' den sonra çiftlik zamanla köye dönüşür.Aileden birçok kişinin bir arada olduğu e...