Menekşe o günden sonra kendini evine kapattı, günlerce evinden hiç çıkmadığı oldu. Kimseye kızmadı, hayata küsmedi. Yaşanan onca haksızlığa da göz yummadı. Sadece yorgundu ve yaşlanıyordu. Dostları ile zaman zaman bir araya geliyor, kalan ömrünü olabildiğince güzelleştiriyordu. Antika odasında kedisi ve çiçekleri ile her akşamüstü gökyüzüne bakarak bir bardak karanfilli çayla ve iki damla gözyaşıyla kaybettiği dostlarını selamlıyordu ve her zaman şunu söylüyordu:
"Bir gün her şey çok güzel olacak. İnsanlık kazanacak. Herbirimiz bir yerlerde bir meyve ağacı ya da bir çiçek olarak yaşayacağız dostlarım…"