Doçentlik tezi olarak hazırlanmış bu çalışma, esasen modern iflas hukuku olarak isimlendirmeyi uygun bulduğumuz; lakin sıklıkla ifade edildiği şekliyle yeniden yapılandırma hukuku müesseselerinden susturma hakkı/engelleme yasağı’nı konu edinmektedir. Anılan müessesenin Türk hukukunda, özellikle İİK’nın 309m vd. maddeleri içerisinde, bir yeri ve karşılığı yoktur. Değinilen hükümler arasında düzenlenen konuda geçerli; pek çok izaha muhtaç meselenin arasında, söz konusu eksiklik, belki de en fazla eleştiriyi hak edendir. Yasama gerekçesinde, yeteri kadar izahat ve açıklık olmamakla birlikte salt bu durum dahi her ne düzenlenmek istendiyse mukayeseli hukukun, tatminkar ölçüde takip edilmediğini ortaya koymaktadır. Söz gelimi sınıf kurumuna yer verilip bunların sayılmaması; sınıf içi gruplar’dan ise tesadüfen izlenimi yaratacak kadar dolaylı bahsedilmesi; Amerikan BC Chapter 11’den mülhem, best interest of creditors ölçütünün alınıp da anılan ülke hukukunun bu alanda tarihî, ilmi, kazai ve normatif yapı taşı olan A. P. R. absolute priority rule kuralından söz dahi edilmemiş olması, iflas hukuku alanında, 80’lerle hız kazanan gerçek Reform hareketlerinin hayli başında olduğumuzu, kanıtlar niteliktedir. Sonuç olarak yasalaşan kurumun ölü doğduğu yönündeki eleştirilerin haklılık payı yüksektir.Çalışmanın ilk bölümü, yeniden yapılandırmayla alakalı çerçevenin belli başlı ülke hukukları da dikkate alınmak suretiyle çizilip konumuzu da ilgilendiren köşe taşlarının yerli yerine oturtulmasına ayrılmıştır. Aksi halde, ülke hukukunun da dikkatinden kaçan kurumun, bırakın şartlarının izahını, doğru bir biçimde vasıflandırılması dahi kanımızca mümkün olamayacaktı. Her hâliyle sıra dışı bu müessesenin klasik iflas tasfiyelerine alternatif yeniden yapılandırma usul ve metotları arasında olmazsa olmaz hali, aynı zamanda işlevselliğin ve verimliliğin de bir gereğidir. Lakin şurası açıktır ki, bu alternatif usûller/metotlar, görmeye alışkın olmadığımız hukuki ilişkileri de beraberinde ge...