Bir düşünce şerhi olan Monadoloji'nin doksan önermesini sistematik biçimde çözümleyerek her önermenin felsefi içeriğini, argüman yapısını ve tarihsel bağlamını ortaya koyan bu çalışmada Platon, Aristoteles, Descartes, Spinoza, Locke gibi düşünürlerle yapılan karşılaştırmalar üzerinden Leibniz'in antik ve modern felsefe mirasını nasıl dönüştürdüğü gösterilmiş; Fârâbî, İbni Sînâ ve Şebüsterî ile kurulan karşılaştırmalar üzerinden Leibniz'in metafizik sisteminin evrensel bazı soruları yanıtlama biçiminin İslam felsefesi ve tasavvuf geleneğiyle yapısal örtüşmeler taşıdığının işaretleri verilmiş ve böylece hem Türk felsefe yazınına hem de uluslararası karşılaştırmalı felsefe literatürüne yeni ufuklar açarak özgün bir katkı sunulmuştur.