Mosada

Solgunsun ve ağlıyorsun, çocuğum.

Korkma, görmeyeceksin korkulacak bir şey.

İşte, işte çağırıyorum onu, gözden ırak kırlardan

İşte, yardıma çağırıyorum o zarif hayaleti

Ve sükûnet içinde, ay gibi beyaz giysileriyle,

Ulu bir büyücüydü vaktiyle,

Ağaçlarla kaplı bir adaydı meskeni,

Uyuyan, uzak bir denizin ortasında,

Ve çevrelenmiş muazzam beyaz kumlarla,

Yine de zinhar indirilmemiş

Bir geminin yelkeni dahi.

Orada, o vadide, bembeyaz zambaklar arasında,

Oturdu ve şarkı söyledi,

Ve sesi, beyaz zambakları ördü başının çevresinde

Ve şarkısı uçtu uzaklara, deniz boyunca;

Ve sessizleşti birçok kişi, kendi evinde

Yahut gri saçlı tüccarların arasında,

İnlediler uzaklardan gelen o aldatıcı şarkıyı duyunca,

Doldurdular bir gemiyi ve denizde öldüler.