Eskiden tekkeler ve dergâhlar, toplumun mânevî prob-emlerine çâre oluyordu. O müesseseler, bir tür manevi rehabilitasyon merkezi vazifesi görüyordu. İşi bozulan, evde ailesi ile sıkıntı yaşayan, herhangi bir problemi olan dergâha gidiyor, orada sadrına şifa, ruhuna gıda olacak emsaller buluyor, mânen tedavi oluyordu. Dergâhın feyizli sohbetiyle, zikriyle, rühâniyetiyle huzur bulup evine, işine geri dönüyordu.
Günümüzde maalesef bu gibi feyz ve rühâniyet merkezleri azaldığı için, stres artıyor, insanlar saldırganlaşıyor.
Dolayısıyla günümüzde, gönlünü bütün mahlükâtın huzur bulacağı bir rahmet dergâhı kılabilen, fedakâr ve gayretli insanlara büyük bir ihtiyaç bulunuyor. İnsanlık, geçmişte olduğu gibi bugün de maddi-mânevi yaralarına merhem olacak kâmil insanları arıyor.
Toplumda îman, irfan, güzel ahlâk ve takvâda önderlik yapacak örnek müslümanlara her devirde ihtiyaç var. Günümüzde ise bu ihtiyaç had safhada.
Fakat o örnek insanların gökten inmesini bekleyemeyiz.
Bunun için evvelâ kendimiz örnek bir müslüman olmaya gayret göstereceğiz. Sonra da o rahmet toplumunu inşâ edebilmek için elimizden gelen her türlü fedakârlığı vazife olarak telâkki edeceğiz.