Nietzsche ve Tolstoy Hristiyanlığı eleştirel perspektiften ele alan iki düşünür olarak karşımıza çıkmaktadır. Nietzsche'nin eleştirileri Katolik, Tolstoy'un eleştirileri ise Ortodoks Hristiyanlığa yöneliktir. Her ikisi de eleştirilerini Kilise kurumu üzerinden yürütmektedir. Nietzsche'nin Hristiyanlıkla olan ilişkisinin, felsefi düşüncelerinin temel bir parçası olduğu söylenebilir. Bu anlamda onun Hristiyanlık eleştirileri, Batı düşünce tarihindeki en sert eleştirilerden biri olarak kabul edilmektedir. Nietzsche, Hristiyanlığa ve onun ahlak anlayışına yönelik eleştirilerini, "Tanrı'nın ölümü", "üst-insan", "köle ahlakı" gibi kavramlarla dile getirmekte ve bu kavramlarla Hristiyanlığa karşı bir başkaldırı ve meydan okuma anlayışı geliştirmektedir. Bu yüzden yaptığı eleştiriler kendisinden sonraki düşünürleri ciddi ölçüde etkilemiş ve Batı düşüncesi için adeta bir dönüm noktası olmuştur.

Tolstoy'a gelince, onun Hristiyanlık üzerine yaptığı eleştirilerin, edebiyat ve düşünce tarihinde önemli bir yer edindiği muhakkaktır. Tolstoy, vicdan ve ahlak temelli bir din anlayışını savunup, Hristiyanlıktaki yozlaşmış inançlara karşı ciddi sorgulamalar ortaya koymaktadır. O gerçek inançta rahip ve kilise kurumuna ihtiyacın olmadığını ileri sürerek, teslis, İsa'nın konumu, mucize vb. konularda farklı görüşler ortaya koymaktadır. O da tıpkı Nietzsche gibi kendisinden sonraki düşünürler üzerinde ciddi etkiler bırakmış ve Rus düşünce dünyasının şekillenmesine katkı sağlamıştır.

Nietzsche bir ateist olarak Hristiyanlığa yönelik eleştiriler getirirken, Tolstoy bu eleştirileri bir teist olarak yapmaktadır. Ancak her ikisinin de İsa'dan sonraki Hristiyanlığı hedef almaları onların ortak noktasını oluşturmaktadır. Elinizdeki kitapta bu iki düşünürün Hristiyanlık eleştirileri felsefi bir yaklaşımla ele alınmaktadır.