Bir çok eleştirmenin savaş sonrası İngiliz tiyatrosunun dönüm noktası diye nitelendirdikleri Öfke'de John Osborne, Nietzsche'nin "kırmızı yanaklı hayvan" kehanetini haklı çıkarmak bir yana neredeyse ona rahmet okutturan modern insanı, ruhunu ve heyecanını kaybetmiş Batılı yeni insan tipini İngiliz hiciv ve mizah geleneğinin keskin dilini kullanarak yerden yere vurmakta. Her ne kadar ortadaki manzaranın, "burjuva", "küçük burjuva" kategorileriyle anlaşılamayacak ve açıklanamayacak kadar vahim ve ciddi bir manzara olduğunun farkında değilse de...