Öğretişim

Bu benim ilk kitabım; ama son olmayacak. Batı ülkelerine oranla kitapyazanların son derece az olduğu Türkiye'mizde, her bilgili kişinin bir şeyleryazıp, deneyimlerini başkalarıyla mutlaka paylaşması gerektiğine inanıyorum. Batı ülkelerinde gördüğümüz gibi ülkemizin de her yerinde kitapçılaraadım başı rastlanılmasını, kitapçılarımız ve kütüphanelerimizin çok çeşitlikitaplarla dolu olmasını diliyorum.Yıl 1983. Marmara Üniversitesi Gazetecilik Yüksek Okulu'ndayım.Yüksek lisansımı yeni tamamlamışım. Bir yandan İngilizce öğretmenliğiyaparken bir yandan da kısmi zamanlı olarak sosyal psikoloji dersi veriyo-rum. Bana verilen sınıfın mevcudu 200 kişi civarında. "Sınıfa genellikle kaçkişi gelir?" diye sordum. "30-40" diye cevap verdiler. "Gerisi ne yapar?"Kimse bilmiyor! Sınıfa girdim; hakikaten 35 civarında öğrenci var. Kimse-nin cevabını bilmediği soruyu yeniden sordum:"Gelmeyen arkadaşlarınız nerede?""Bir kısmı çalışıyor, hocam," dediler. "Bir kısmı ise kantinde; ya oyunoynuyor ya da sohbet ediyor.""Ya gerisi?""Gerisi 'içerde'.""Gidip çağırın," dedim. "İçerde ne yapıyorlar? Dersin hangi sınıfta ol-duğunu bilmiyorlar mı?" Sınıfta müthiş bir kahkaha koptu."Hocam, 'içerde' demek hapiste demek; siz anlamadınız." O kadar şa-şırmıştım ki, inanın, ne cevap verdiğimi bile hatırlamıyorum. Belki de hiçbir şey söyleyememişimdir.Aldı mı beni bir düşünce! Derse girmeyen öğrenciye hiç alışık değilim.'İçerde' olanlara bir şey yapamazdım ama kantinde ya da orada burada dola-şan öğrenciyi içeri çekebilmek gerekirdi. İşe başlarken müdür yardımcıların-dan biri, "Hoca hanım, siz çok gençsiniz; bazı öğrencilerle neredeyse aynıyaştasınız. Çok dikkat edin. Sakın onların yüzlerine bakmayın; soru sormala-rına, bir şey söylemelerine izin vermeyin. Sizinle dalga geçerler, kontroledemezsiniz, dersinizi verin ve çıkın," diye iyi niyetle ve beni korumak ama-cıyla biraz nasihat etmişti. Ne var ki ben zaten 4-5 yıldır İngilizce öğretmen-liği yapmakta olduğum için bizim meslekte 'sahne korkusu' diye adla...