Neden deriz ya hayatta Hüzün merhabasını tebessümden daha çok sunar diye ?Bazen kaderdir deriz , bazen susar kaderin hüznüne esir düşeriz.Çoğumuz platonik sevdalar yaşamışızdır.Kimi zaman papatya falında düşler kurarız,Ve esiyor çıksın diye umutlanırız.Ama çıkmadığında Sanki o fal yüreğimize hançer vurmuş sayarız.Papatya o kadar masum Ve tebessüm ettiren çiçektir ki Kırlarda koşarkenYanı balımızdaSanki bizimle koşuyor gibi durur Hüzne , tebessüme ortak bir dost gibi ...