Patetik Senfoni

hiçbir şey, yoktur: karanguda
tamuya ve karakamuya tapınıyor.
umunçla dinginlik çiyinde güneş:
uyuyor uykusunu büyük öğlede.
otların arasında yılan ve dünya
değişiyor. hayranlıkla bakıyor
bulutların gölgesi: vakit yazdır.
iniyor uçurumun kalbi, atmaca
sessizliği dinliyor, orada:
aklım fikrim usulca yalnızlaşıyor.

aklım fikrim usulca yalnızlaşıyor:
uzaklaşıyor kıyılar ve ufuk.
kalbimi bul ey ağaç ey yersu tini:
göm beni toprak olan tene, ipeğe,
yitik ânda. bilincin yorgunluğu
sarınsın gövdesini ışkın. aşkla
orada kalsın seninçün benimle.
ısınmak içün ısığ ve ışık olsun
çıvgın heyecan taşsın buğusundan
inancı yıkasın aynada yüzüm.