Pembe Hırka

Otobüs durağa geldiğinde ilk olarak kardeşimin otur­duğu eve baktım. Evleri durağa çok yakındı. Hiç kimsenin olmadığını görünce içim rahatladı. Bir taksiye binip, adresi söyledik. Baba evinin sokağına dönerken taksinin şoförü: - Cenazeye mi geliyorsunuz? dediğinde şok oldum.Yalnızca “Hayıııııırrrrr!” diye bağırdığımı hatırlıyorum. Kendime geldiğimde evin bahçesinin mahşer gibi kalabalık olduğunu gördüm. Annem: - Neredeydin be yavrum? Anan yandı, nerdeydin? di­yordu. Annemi teselli edecek durumda değildim. Yalnızca; - Hayıııııııııııııııırrrrrr! diye bağırıyordum. Birkaç saat sonra hastaneden cenazesini getirdiler. Tabu­tu açtılar. Tabuttan başka bir ceset çıkacakmış gibi umutlanı­yordum. Ama kardeşimdi. O çok sevdiğim, hiç kıyamadığım, doyamadığım kardeşim... Çok sevdiği pembe hırkayı usulca tabutun üzerine koydum…