Portakya sabırsızdı.

Her şeyin hemen olmasını istiyordu.

Güneş biraz daha hızlı doğsun, rüzgâr biraz daha çabuk essin, rengi bir an önce tamamen turuncuya dönsün...

Beklemek ona zor geliyordu. Çünkü ona göre beklemek, hiçbir şey yapamamak demekti.

Bir gün, yavaş ilerleyen bir kaplumbağa, hiç durmadan çalışan bir karınca ve sakin bir uğur böceği ona başka bir şey gösterdi.

Sabır, durmak değil doğru şekilde devam etmekti.

Portakya, acele etmeyi bıraktığında aslında büyüdüğünü fark etti.

Çünkü en güzel şeyler zamanla olur.