“İşlenilen günahın günah olduğuna inanmak ve onun bir kabahat olduğunu bilmek tâattir. Daha günahı işlerken içine ibâdet karışıyor demektir. Bu ibâdetin karışması affa sebebtir. Bir de o günaha istiğfar ve tevbe edilirse, tâat tarafı kuvvetleniyor günaha galebe ediyor. Günahı günah bilmek ve işlerken günah olduğuna inanmak işlemenin sonunda nedamete (için yanmasına) sebep olur. işte bu haller günahları yıkayan en İyi hallerdir.

Allah’ın affı ve Rahmeti çok vâsidir. Allah’a doğru bir kanş gidene Allah’ın rahmeti bir arşın gelir. Bir arşın gidene bir kulaç gelir. Yürüyerek gidene koşarak gelir mealinde Hadis-i Kudsi vardır. Allah’tan bize gelen feyizler, Ahkâm-ı İlâhiye’ye imân ile mütenasiptir, imânın ne kadar kuvvetlenirse
feyz o kadar fazlalaşır .”