"...İçinde her şeyi bildiğinodandan akşam çık dışarı, her kimsen deuzağın en sonunda duruyor senin evin:Her kimsen de.Aşınmış eşikten hiç ayrılamayan yorgungözlerinle çok yavaş kara bir ağacı kaldırıyorsunve onu narin, tek başına gökyüzününönüne koyuyorsun.Ve bir dünya yaptın. Ve henüz daha sükut içindeolgunlaşan söz gibi olan dünya büyür.Ve onun anlamını senin iraden nasıl kavrıyor,o da senin gözlerini öyle nazikçe serbest bırakıyor..."