Siyasetin bizatihi şer gibi adlandırılması yerine vahiy odaklı kurallarının belirlenmesi ve edinilen malûmatın Müslümanlarla paylaşılması gerekirdi. Zira siyaset, risalet görevini yüklenen peygamberlerin en başat işidir. Özelde ise nübüvvetin hülâsası Peygamber Efendimize vekâleten ümmeti yönetme ve hayırlara sevk etme sanatının adıdır. Siyaset, ümmetin problemlerini vahiy eksenli çözüme kavuşturmaktır. Bu anlamda kutlu bir yoldur ve yüklendiği işlere binaen çok şerefli bir eylemdir. İçerdiği malûmatların önemi bakımından ise en değerli ilim dallarından biridir. Böyle bir alanda yeterli çalışmaların yapıldığını iddia edemeyiz. Hele de Kur'an ve sünnet eksenli kâmil çalışmalardan hiç bahsedemeyiz. En azından biz bahsedemiyoruz. Elimizdeki çalışmalar daha ziyade “ahkâm-ı sultaniye” türünden çalışmalardır. Hilâfet ve kurumsal yapısıyla ilgili tarihî malûmatları muhtevidir. Hatta yeni çalışmalar bile eskiye benzemektedir. Bu türden ülkemizde ve Mısır'da yapılan birçok çalışma vardır. Bizim akademisyenlerimiz, Kur'an ve sünnetten mülhem yeni çalışmalar yapmak yerine, “İmametin Kureyşîliği” türünden bugün için pratik değeri olmayan ve Müslümanları siyasal şirkten kurtaracak hedefler göstermeyen eserler vücuda getirmeyi tercih etmektedirler. Esas amaçları ise imamların Kureyş kabilesinden olmalarının şart olmadığını ispattan sonra hilâfet sistemini ebediyen mahkûm edip tarihe gömmektir. Sanki İslâm dünyası bir yol ayrımına geldi de biz böyle bir konuyu gündeme aldık. Hâlâ hilâfet kurumunun teknik ayrıntılarını konuşuyoruz. Hatta bu yersiz ve gereksiz ayrıntı üzerinden okullardaki tarih kitapları, hilâfet düşmanı bir neslin yetişmesine zemin hazırlamaktadır. Çünkü bu kitapların ilgili bölümleri, İslâm'ın bütünlüğüne vâkıf olmayan, dinde derinleşmeyen, resmî ideolojiyi tek çıkar yol olarak gören sözde araştırmacılar tarafından yazılmaktadır. Mehmet Sürmeli, Siyasette Müslümanca Duruş / Siyasetname adlı eserinde bu zor meseleyi gündemimize getirirken asıl meseleleri konuşma zorunluluğunu bir kez daha hatırlatmaktadır.