Maalesef insanoğlunun olduğu yerde güzelliklerin yanı sıra ihtilaf ve çatışmaların olması doğaldır. Zira bir kısım insanlar, hak konusunda kılı kırk yarar bir hayat sürdüğü halde, bazıları da adeta, kabalık ve zulmü meslek edinmiş, kafa göz yara yara yaşamayı tabiatlarının bir parçası haline getirmişlerdir.İmtihan dünyasının bir sonucu olsa gerek, kimileri, yuvarlanacağı yere odun ve ateş taşımakla meşgul. !İşte mahkemeler, kolluk teşkilatı ve cezaevleri bunun için var. Ancak, mahkeme ve kolluk teşkilatı da size haksızlık ederse ne yapacaksınız? Hakim ve savcı (hatta yüksek mahkemeler) hukuku (bilerek veya bilmeyerek) çiğniyorsa adaleti nerede arayacaksınız. ?Ne acı ki cezaevine hep kötü insanlar düşmüyor. Tarih (ve maalesef günümüz) haksızlıklara karşı sessiz kalmadığı, zulme ortak ve aracı olmadığı için içeri atılan birçok düşünür, aydın, sanatçı ve gazetecinin ibretlik hayat hikayeleri ile dolu.İnsana en ağır gelen haksızlık, bizzat adalet dağıtmak ve hakkı teslim etmek için görevlendirilen, bunun için maaş alan, tuğla kalınlığında kitapları devirmiş olan kişi ve kurumlardan geliyor olmasıdır. Ziya paşanın dediği gibi, Kâdı ola da’vâcı vü muhzır(mübaşir) dahî şâhid, Ol mahkemenin hükmüne derler mi adalet. ?Ne yazık ki, insanoğlu yoldan çıkıp sapıtınca, doğrular yerine çıkarları mabed ve mihrap edinince, en tehlikeli varlığa dönüşmektedir. Adı, hakim,savcı,polis veya Yüksek yargıç da olsa, duygularına, sefil arzularına yenik düşmüş ve etkili bir sistem de bunları ayıklayamıyor, denetlemiyorsa, insan, nereye müracaat edeceğini şaşırıp kalmaktadır. !Özellikle, birinci ve ikinci dünya savaşı felaketlerinden sonra, bu tip yaşanmış sıkıntılara çözüm bulunması amacıyla bizim ülkemizde olduğu gibi, bazı ülkelerde, normal yargı yolu dışında Anayasa mahkemesi, o da olmaz ise Avrupa insan hakları Mahkemesi ne müracaat gibi yollar öngörülmüştür. Bazen bunlardan da tam manasıyla adaletin tecellisi mümkün olamayabiliyor. Örneğin geçenlerde eş ve çocuklarım adına AİHM’ ne mürac...