"Kalbe aşk girince akıl senelik izne çıkarmış..."

Selçuk Bey için hayat, her zaman bir "nizam" meselesiydi. Geçmişin yaralarını Osmaniye'de bırakıp Burdur'a sığındığında, tek arzusu kendi iç dünyasında "suskun" kalmaktı. Fakat pırıl pırıl bir zekâyı ve köklü bir karakteri bir sır gibi saklamak, güneşi perdelemeye çalışmak kadar imkânsızdı.

Burdur'da iki kadın, bir adam ve iki ayrı dünya görüşü karşı karşıya geldi.
Bir yanda Semra... Başına buyruk, güçlü, özgür ve modern dünyanın tüm savunma kalkanlarını kuşanmış bir "Hanım Ağa". Selçuk'un entelektüel aynası, kalbinin en büyük "meyli" ama hayat yazılımının en çetin rakibi...

Diğer yanda Ayşegül... Bir mektup zarfındaki mühür kadar mahcup, sığınılan bir liman kadar sessiz... Selçuk'un "emanet" bildiği, teslimiyetin huzuruna talip olan o masum yüz.
Selçuk Bey, hayatının en büyük düellosunu kürsüde değil, kendi vicdanında verecekti. Bir tarafta modern dünyanın pırıltılı aşkı ve entelektüel zaferi; diğer tarafta ilahî nizamın vaat ettiği o "mutlak sükûnet..."

İnsan, bir başka ruhun içinde huzur bulmak için nelerden vazgeçebilir? Kendi şöhretinden, kariyerinden ve hatta en büyük aşkından feragat edebilir mi?

"Suskun Öğretmen ve Ödülü", mermiyi ısıranların, sevgiyi nizamla taçlandıranların ve fırtınadan huzura hicret edenlerin romanı.
Sessizliğin, en gürültülü sözlerden daha etkileyici olduğu o noktaya davetlisiniz.