Şuan bulunduğum bu ıssız yerde uzaktan gelen ayak seslerini duydum. Patikayı kullanan biri olmalıydı. Sanki nereye geldiğini bilen birinin adımlarıydı. Ses yaklaştı, yaklaştı…
Ve ağaçların arasından bir adam belirdi. Doğrudan bana doğru geliyordu. Yanıma birkaç adım kala durdu. Gözlerini bana dikti. O an… içim buz kesti. Bakışları normal değildi.
Kaçmayı düşündüm… Bir anda dönüp koşmayı, bu patikadan uzaklaşmayı…
Ama ayaklarım yerinden kıpırdamadı. Ne yapacağımı bilemedim. Zihnim bir anda karardı. En kötü ihtimaller peş peşe dizildi.
Ya bana bir şey yaparsa? Ya bu ıssız yerde kimsenin bulamayacağı bir şekilde beni yok ederse? Ya burası… benim son gördüğüm yer olursa?
Nefesim daraldı. Kalbim hızlandı. İçimde büyüyen o korku, düşüncelerimi bastırdı. Ve o an, bütün bu ihtimallerin ortasında şunu düşündüm: Evet buradan kaçış yoktu!
Peki ya sığınabileceğim bir yerde mi yoktu?