El…
Bebeğin hayata ilk tutunuşu,
Aşığın çekinerek uzattığı dokunuşu,
İşçinin nasır tutmuş emeği,
Devrimcinin kaldırdığı yumruğu,
Dervişin semaya açılan duası,
Tutunmanın kopuşu, bölünmenin varoluşu,
Vedanın son kez sallanan gölgesi…
İnsanlık tarihinin en eski anlatılarından biri, belki de bir elin hikâyesidir. II. Yeni şiiri, Türk edebiyatında anlamın parçalandığı, dilin yeniden kurulduğu ve imgelerin görünmeyen dünyalara açıldığı büyük bir şiir coğrafyasıdır. Bu coğrafyada el; yalnızca bedene ait bir uzuv değildir. Bazen aşkın kendisi bazen yalnızlığın sesi bazen yabancılaşmanın izi bazen de Tanrı ile insan arasındaki görünmez köprüdür.
Temasın Poetik Dili, okuru II. Yeni şiirinin en gizli koridorlarında dolaştırırken Cemal Süreya'dan Edip Cansever'e, Turgut Uyar'dan İlhan Berk'e, Ülkü Tamer'den Ece Ayhan'a ve nihayetinde Sezai Karakoç'a kadar uzanan şiir evreninde el metaforu düzleminde varlık alanını sürdürür. Şiirlerdeki her bir dokunuş; ayrılıkları, özlemleri, inançları, korkuları ve varoluş sancılarını yeniden görünür kılmakta bu bazen doğal bazen de yapay zekâ düzleminde karşılık bulmaktadır. Bu yönüyle kitap yalnızca şiirleri inceleyen bir çalışma olmamakta, insanın dünyaya dokunma, dünyayı anlama ve dünyada iz bırakma serüveninin aktarımını şiir düzleminde el metaforu üzerinden vermektedir. Çünkü bazen bir şiirin bütün sırrı, dizelerin arasında unutulmuş tek bir elde saklıdır.