Memur ve işçi sayısı 500'den fazla olan kuruluşlar ve fabrikalar, öncelikle kendi personeline beden eğitimi ve spor yaptırmak için spor tesisleri yapmaya ve antrenör tutmaya mecburdurlar." Böyle başlıyordu Adana Demirspor’un hikayesi. 1930’lu yılların sonundan, günümüze kadar uzanan bir direniş öyküsü. Kaçınılmaz bir savaş öncesi tedbir alınmak istenmişti belli ki. Ülke gençliğinin spor sayesinde kazanacağı dinamiklik büyük önem arz ediyordu o zamanlar ve yıllar ilerlerken ağır ağır, kimse bilemezdi Adana Demirspor’un sevda gemisi haline dönüşeceğini.Takvim yaprakları 28 Aralık 1940'a uzanırken, eskimiş bir masa etrafında kuruluyordu Adana Demirspor. Eşref Demirağ başkanlığında lokomotif çalıştırıldıkça şehrin her yanından, bu sese karşı bir reaksiyon gösteriliyordu. Fakat aynı tarihlerde ülke genelinde kurulan 40'a yakın Demirspor'un neredeyse hiçbiri aynı reaksiyona muhatap olamıyordu. Kurulduğu andan itibaren sağlam temellere dayandırılan Adana Demirspor, 1950-51 sezonunda, futbolda Türkiye 3. sü olarak ilk meyvesini veriyor, ardından 1953-54 sezonunda Türkiye şampiyonu oluyordu. (Bu şampiyonluk, TFF tarafından onanmıyor.)1950'li yıllarda Adana Demirspor camiası içinde çatlaklar meydana geliyor ve Orhan Şeref Apak'ın öncülüğünde, şehrin diğer takımı Adanaspor kuruluyordu. 1970'li yıllara varana dek, Demiryolları çalışanlarının başkanlık makamıyla göz bebekleri gibi baktıkları Adana Demirspor'un, bu yıllardan sonra ilk kez Demiryolları çalışanı olmayan bir başkanı oluyor ve böylelikle manevi olarak olmasa da maddi açıdan farklılaşma oluşuyordu. Toprak sahaların olduğu kadar, havuzların ve denizlerin de Adana Demirspor'u kabul etmesinin ardından, Halil Dalhan'ın kontrolünde ve Muharrem Gülergin'in kaptanlığında Adana Demirspor Su topu Takımı 17 yıl üst üste olmak üzere, toplam 29 yıl şampiyon oluyor ve "Yenilmez Armada" lakabının başkaları tarafından kullanılmasına izin vermiyorlardı. "Isınmak için, denizanalarına dokunuyordum" diyordu Erdal Acet. Manş Denizi, dama...