Turgut Uyar'ın Çocuklarıyız

Şairin bir biyolojik evlatları vardır, bir de kelimelerden,harflerden yapılmış çocukları. Şair ikisine de aynı gözle baksa,eşit davranmak istese bile, bölüşülmesi, bölüştürülmesigereken bir zaman süresi vardır, sınırlı bir ömür: haksızlıknerdeyse kaçınılmazdır. Gerilimi daha da artıran bir şey dahavar. Şair sadece baba değildir, çocuktur da: Kendi şiirlerininçocuğu, kendi yazdıklarının ürünü. Çocuk büyür, değişir; herkitapla, her şiir evresiyle ortaya farklı bir "kişi" çıkar – biyolojikçocukların babalarındaki bu değişmeyi günü gününe izlemesibeklenemez, pek mümkün de değildir zaten.Turgut Uyar, Türkçe şiirin kutup yıldızlarından biri, kuşkusuz.Şiirinin, poetikasının yanı sıra elbet şahsiyetiyle, hayatıyla damerak edilen biri… Derviş Aydın Akkoç'un, onun dörtçocuğuyla, Semiramis Uyar'la, Şeyda Uyar Dikmen'le, TungaUyar'la ve Turgut Uyar'la yaptığı söyleşiler şairle ilgili çok şeyöğrenmemizi sağlıyor. Sadece şairle ilgili değil, Tomris Uyar'la,başka edebiyatçılarla, arkadaşlarıyla ilgili… Türkiye'nin (buarada Posof'un, Terme'nin, Ankara'nın, İstanbul'un), edebiyatortamının, gündelik hayatın "o vakitleriyle" ilgili… Ve tabiibaba-çocuk ilişkileriyle ilgili de çok şey öğreniyor, çokinceliklere tanık oluyoruz bu kitapla.Turgut Uyar'ınÇocuklarıyız; hem biyografik, hem belgesel, hem uzun birhikâye gibi bir narin kitap…