Batıdan Türklere sempati duyan seslerin çıkması, geçmişte de çok sık rastlanan vakalar-dan değildi. Türkleri, Türk kültürünü anlama çabası gösteren Batılı düşünce ve yazın insanları, kendi cenahlarından gelebilecek türlü eleştirileri de göze almışlardır. Claude Farrere de bu cesareti gösteren sayılı isimden biri. Türklerin Manevi Gücü kitabında anlattığı kendi anılarıyla yoğrulmuş gerçek hikâyeler, adeta Farrere’nin Türkleri niçin sevdiğinin izahları ve ispatları gibi... Eğlenceli, renkli ve bir o kadar da düşündürücü anı-hikâyeler bunlar. Türk in-sanının karakter yapısını, kültürel dokusunu, Batılılara Batılı diliyle ve gözüyle ama olduğu gibi anlatmaya soyunmuş Farrere. Yazar, ken-disini yeterince anlatamadığını düşündüğü Türklerin 20. yüzyıl başındaki dili ve sesi ol-mak istemiş. Bunda başarılı da olmuş. Bu çaba-ya Türklerin Manevi Gücü kitabını okuyarak tanıklık etmek, günümüzde hâlâ kendisini dün-yaya anlatmak uğraşı içindeki Türk insanı için epey ilginç bir serüven olacak. Okur, sadece Farrere’nin Türklere neden yakınlık duyduğunu ve bunu Batı’ya nasıl izah ettiğinin tanıklığını yapmıyor elbette. Bir yandan da kendi geçmişine tanıklık ediyor.