"Yew beleko wina weşik wina weşik bi ke to vatêne qay to bi qeleme xêze kerdo." Homa rehmet bide biko… dima bi peşmirîyayîşî vatişê xo lezkanî rast kerdêne û vatêne:
"Ney, neqşê winasî bi qelema destê benîademan nêyenê viraştene; bi la û rêsê renginî yê reseneyêk bi na weşikîye nêyena mûnitene, tevnanê xatunanê hunermendan de neqşê inasarên nêvirazîyêne. Gureyê Homayî neqşên ê." Winî vatêne… Bi mi dayêne fehmkerdene ke o bi neqiş û belekîya ê marê morbelekî sermest bîyo. Seke dest û fekê ey bibestîyî, hema tim waşto ê marî ra biewnîyo. Bawkê mi zerrîya xo ya pake û safî reyra behs kerdêne û vatêne:
"O mar bi yew çimê winasî mi ra ewnîyayêne ke mi vatêne qay tena mi rê… mi rê tena peşmirîyêno. Mi rê winî ameyêne ke min û ê çiman, ma cayê ra yewbînî nas kerdêne." Ê heme çîyê ey mi rê behs kerdêne, ey vatêne, yew demê gelek-gelek kilmî de qewmîyayî. Xora senî ke ê dostanê bawkê mi… seke mi va, hema zî ez nêzana ka ê kamî bîyî… senî ke çimê înan marî ginenê, ca de dest erzenê dar û huyeyan ke biramî ey ser. La efsûnê marê morbelekî wina kerdo ke bawkê mi bi leze xo eşto dest û polê ê dostanê xo ver û vato:
"Ca verdê, ca verdê wa o zî risqê xo biwero!" Înan ra vato: