amansız bir durak bu sahilde üç yılın sonunda teşekkürler Urania sessiz evin yol arkadaşı kendi ölümümün döşeğinde anımsanan geçmiş antik şehri görmek için daldığımız o deniz ve kayalardan el salladığımız gemilerin ince silüetleri hani sabah yıldızının dünya hasreti çektiği bu dar zamanda yine de bir karşı pencere olur insanın içine dokunacak sanki kim olduğunu bilmemenin uçurumunda büyüyen çiçek. her şey çok hızlı gelişti, ürperten o şüpheli ağrı ve karanlık dünün yarım kalmışlığından çöken garip üzüntü kelimelerin oraya buraya dağılmasından kurulmuş bir manzara asıl üzüntüm Anna, onun açılmış kollarını görememek elimden kaçırdığım bir mutluluk gibi birden rast geldiğim ilkbaharın aldatıcı vaadiyle dolaşan âşıklar.