"Varsayımları konuşmayı severim, bilirsin."
Gülümsemesi nefes kesiciydi, benim hissettiğim çekimi fazlasıyla hissetmesi ve benden uzaklaşamaması da öyle.
"Ancak içinde senin olduğun herhangi bir şeyin ihtimal olmasından hoşlanmıyorum. Eğer sıradan bir kız olsaydın ve biz bir şekilde tanışsaydık, orada olmaktan nefret ettiğim bir davette mesela…
Evet. Yine karanlıkta seni bekliyor olurdum."
Aviva ve Rahşan'ın hikâyesi kaldığı yerden devam ediyor. Ancak bu sefer birbirlerine olan hisleri, sınanacakları bir uçuruma doğru sürükleniyor.
Gerçekler ortaya çıktığında bile birbirlerinden vazgeçmemeleri mümkün mü?
"Kötü karakter" yalnızca onu öyle görmek istediğimiz için mi kötü?