Acun var olduğunda gök sessizdi, yer derindi.
O vakit töre kondu.
Dağa, suya, rüzgâra ve karanlığa bile.
Yüzyıllar boyunca bozkırın halkları bu töreyle yaşadı.
Gök yukarıdan baktı, yer alttan sustu.
Fakat bazı karanlıklar vardır ki sessizlikte büyür.
Karabudun obasının genç yiğidi Salgur, yazgının yükünü taşıdığını henüz bilmiyordu.
O yalnızca bozkırın rüzgârını, atının nefesini ve kılıcının ağırlığını tanıyordu.
Ama gök bazen bir adı fısıldar.
O fısıltı duyulduğunda yollar değişir.
İnsanlar değişir.
Ve kadim düzen çatlamaya başlar.
Bazı kapılar açılmak üzeredir.
O kapılar açıldığında ne töre eskisi gibi kalacaktır ne de insan.
Çünkü bazı yazgılar kılıçla yazılmaz.
Onlar yürünür.
Ve yürüyenler, çoğu zaman geri dönmez.
Yargutay – Yazgının Akıncıları
Bozkırın kadim töresi, yer altının karanlık sırları ve unutulmuş bir çağın yankıları arasında; bir yiğidin attığı adım yalnızca kendi kaderini değil, tüm dünyanın yazgısını değiştirebilir.
Bazı yazgılar, kılıçla değil, tinle mühürlenir.