"Hayat dediğin şey, insanın kendine söylediklerini duymasıdır. Ama insan en çok kendi sesinden kaçar."

Emekli öğretmen Rasim'in bir tatil beldesinde, hayata neşeyle ve dimdik tutunan pastane çalışanı Ramazan'la başlattığı o sıradan sohbet aslında insan ruhunun en derin dehlizlerine doğru açılacak devasa bir kapının ilk basamağıdır. Bu kapıdan içeri adım attıkça iki mutsuz evlilikten yorgun düşmüş Rukiye'nin maziyle yüzleşmesine, iflasın eşiğinde bir "Seni boşarım." kelimesiyle yuvası ve ruhu darmadağın olan Çukurovalı bir kadının sessiz çığlığına, bir yalanın gölgesinde iki ömrü viran eden ağır vasıta operatörü Necati'nin dinmeyen pişmanlığına şahitlik ederiz.

Salim Faydalı'nın kaleme aldığı, Nazım Günay'ın editörlüğünü üstlendiği bu derinlikli eser; emekli öğretmenlerin, esnafların ve bilgelerin kahve köşelerinde, çay ocaklarında bir araya gelerek hayatı, ölümü, sevgiyi ve insan fıtratını adeta bir cerrah titizliğiyle masaya yatırdığı bir bilgelik şöleni.

Yetmişini devirmiş çınarların son durakta geriye dönüp baktıklarında buldukları o sarsıcı gerçek neyle ilgilidir? Haklılık mücadeleleri, narsistik kırılmalar, laf sokmalar ve keşkelerle geçen bir ömür gerçekten yaşanmış sayılır mı?