Yıldırım 77 Sarsılmayan Bağlar

Bu hikâyeyi, insanların birbirine bakıp birbirini göremediği bir çağda yazdım.
Konforun erdem, duyarsızlığın güç, bencilliğin başarı sayıldığı zamanlardan geçiyoruz. Kalplerin yerini hesapların, duyguların yerini çıkarların aldığı bu dönemde romantizm, eski bir şarkının nakaratı gibi uzaklarda kaldı.
Oysa insanı insan yapan şey sahip oldukları değil, hissedebildikleridir. Bir bakışta kaybolmak, bir gülüşte umut bulmak, bir ayrılıkta eksilmek, bir kavuşmada yeniden tamamlanmak...
Hayatın bütün anlamı biraz da bu kırılgan duyguların içinde saklıdır.
Bu satırlarda anlatılanlar yalnızca birkaç insanın hikâyesi değildir. Duygularını kaybetmemek için direnenlerin, sevgiyi hâlâ en büyük güç sayanların ve kalplerini susturmayanların hikâyesidir.
Bu hikâye, satır aralarında saklanan acıları, suskunlukların içindeki çığlıkları ve insan ruhunda iz bırakan kırılmaları görünür kılmak, okuyucuda duygusal bir farkındalık uyandırmak amacıyla yazıldı.
Adı geçen herkes, yaşanan her olay ve çizilen her hayat, hayal gücünün dokuduğu bir dünyanın parçalarıdır. Gerçek kişilerle, olaylarla veya kurumlarla herhangi bir ilgisi yoktur.