İbnu'l-Arabî'nin erken dönem telifleri arasında yer alan Mevâkı'u'n-Nücûm, onun Endülüs ve Mağrib tecrübesinin izlerini taşıyan, seyrusülûku insanın organları, amelleri ve manevi hâlleri üzerinden ele alan bir eserdir. Kısa bir zaman diliminde kaleme alınmasına rağmen eser, İslam, iman ve ihsan mertebeleri etrafında kurduğu üçlü tasniflerle sûfî yolculuğun hem amelî hem de irfanî boyutlarını birlikte ele alır. Amel, marifet, tevfik, velayet ve nûr sembolizmi gibi konular, eserin temel kavram haritasını oluşturur. Şeriat-hakikat ilişkisi ise yalnızca nazarî bir mesele olarak değil, insanın göz, kulak, dil, el, ayak ve kalp gibi organları üzerinden üstlendiği sorumluluklarla bağlantılı biçimde işlenir. Böylece sûfî tecrübenin gündelik davranışlardan müşahedelere uzanan bütünlüklü yapısı görünür hâle gelir.
Mevâkı'u'n-Nücûm, İbnü'l-Arabî'nin erken dönem ilgi ve mesâilini takip etmeye imkân veren önemli bir metindir. Eser, bir taraftan Mağrib sûfî çevreleriyle kurduğu irtibatı ve önceki tasavvuf mirasıyla ilişkisini yansıtırken diğer taraftan daha sonra sistemli biçimde işleyeceği bazı temel meselelerin ilk işaretlerini barındırır. Elinizdeki tercüme, İbnu'l-Arabî'nin tasavvufî dili sembolik anlatım imkânlarıyla nasıl kurduğunu, amel ile marifet arasındaki ilişkiyi hangi kavramlar üzerinden tesis ettiğini ve şeriat-hakikat bütünlüğünü nasıl yorumladığını Türkçe okura ulaştırmayı amaçlamaktadır.