Yoğun Bakımlı Anılar – Tolga Özözen – Gece Kitaplığı

Beni hayata döndürdüler, ama kimse sormadı: "Dönmek istiyor musun?"
Sanki hayat bir otobüs hattıymış gibi, "son durak ölüm, bir öncekinde inelim" dediler.
Yoğun bakımda uyandım, gözlerim floresan ışığı görünce "Cennet bu kadar beyaz olamaz" dedim.
Cennet olsaydı, kim temizliyordu ki her sabah?
Yanımda hemşire vardı — gencecik bir kız.
"Geçmiş olsun," dedi.
"Geçmiş mi?" dedim.
Benim için hiçbir şey geçmemişti, sadece üstü örtülmüştü.
O örtü var ya…
insanın üstünü değil, geçmişini örtüyor.
Bazen sıcak tutuyor, bazen boğuyor.