Çocukluk insanın ilk yoludur.
Bir annenin sıcak kucağından başlayıp dünyanın genişliğine doğru uzanan, o ilk adımlar...
O günlerde yol, yalnızca evden okula giden dar bir sokak.
Ama zaman geçtikçe öğrenir insan; yol dediğin şey yalnızca taşlardan, topraktan, asfaltlardan ibaret değildir.
Yol; karşılaştığın insanlardır, sevdiğin yüzlerdir, sırtından gelen beklenmedik darbeler ve karanlık bir anda uzanan merhametli bir eldir.
Hayat boyunca yürür insan. Dostluklardan geçer, ihanetlerden, sevdalardan, yalnızlıklardan... Bazen bir bakışta başlar en uzun yolculuk; bir çift göz seni doğaya, insana ve nihayet bütün sevgilerini kaynağına götürür.
Ve insan sonunda şunu anlar:
Yol yalnızca gidilen yer değildir.
Yol, insanın kendisidir.
Çünkü yolun ötesinde de yollar vardır...
Ve her yol başka bir hikâyeye açılır.