“Bir hüzün sardı yüreğimi, bedenimi, ruhumu anlamadım sebebi neydi? Söylesene yüreğimin yangını! Unuttun mu beni, yüreğindeki sevgiyi? Unutmak böylesine kolaysa neden benim içim hala buruk? Neden mutluluklarım yarım? Sevincim, hüznüm neden buruk? Sahi, sol yanım neden yarım? Bak yine tükendi gönül hazinem. Sen unuttun ama seninle olan kötü günler bile huzur doluydu benim için. Neden kalan hep yanar? Oysaki gitmek ne de kolay...