Yusufçuk Olan Gregor

Her kapı geleceğe açılmaz. Bir sandalye yıllarca boş kalır. Bir çocuk sesini yalnızca güvenli bildiği mutfakta bulur. Bir anne kasada, kızının sessizce vazgeçtiği çikolatalara bakarken kendi yoksunluğuyla karşılaşır. Gregor ise bu kez böceğe dönüşmez. Yusufçuk olur. Hafifler, görünür olur ve yükselir.

Benan Bilek, kırk kısa öykü boyunca gündelik hayatın en küçük ayrıntılarında saklanan büyük kırılmalara bakıyor. Eski evler, anahtarlar, çekmeceler, eğilmiş bir kaşık, yarım bırakılmış çaylar, gönderilmeyen mesajlar, suskun sofralar ve unutulmuş fotoğraflar... Her biri, insanın söylemeye cesaret edemediği bir cümleyi taşıyor. Aileden kalan yaralar, sınıfsal sıkışmışlık, şiddet, yas, yalnızlık ve hatırlamanın ağır sorumluluğu, gösterişsiz ama derine işleyen bir duyarlılıkla dile geliyor. Bazen yıllardır anlatılan bir çocukluk hikâyesinden birinin çıkarıldığı anlaşılıyor bazen de evin içinde kalması istenen bir sır, bir ömrün yönünü değiştiriyor.

Yine de bu öyküler karanlığın kapısını kapatıp anahtarı atmıyor. Bir komşu diğerine kapısını açıyor. Bir çocuk suskunluğunun yerini kendisi belirliyor. Bir kadın çocukluğuyla vedalaşırken üzülse de içten içe biliyor ki bu gerekli. Neyi geride bırakacağını, neyi yanında taşıyacağını seçmek gerek bazen.

Yusufçuk Olan Gregor, kısa anlatının dar alanında genişleyen, tanıdık olduğu kadar tekinsiz, hüzünlü olduğu kadar hayat dolu bir toplam. Kırk öykü, okuru kırk ayrı eşiğe götürüyor. Bazısı geçmişe açılıyor, bazısı dışarıya. Bazısı da insanın uzun zamandır duymadığı kendi kanat sesine.

- Hakan Akdoğan