"İnsanlık zekâsının intiharına şahitlik etmeye hazır mısınız?"

Victoria dönemi Londrası'nda bir akşam yemeği masasında başlayan bu hikâye, sadece bir icadın değil, türümüzün kaçınılmaz kaderinin öyküsüdür. Zaman Yolcusu, kendi elleriyle inşa ettiği makinenin kollarını çektiğinde sadece yüzyılları değil, insanlığın tüm umutlarını ve korkularını da geride bırakır.

Sekiz Yüz İki Bin Yedi Yüz Bir Yılı...

Yukarıda, güneşin altında kaygısızca yaşayan çocuksu ve narin Eloiler...

Aşağıda, karanlığın derinliklerinde sinsi tıkırtılarla bekleyen yamyam ruhlu Morlocklar...

Zaman Yolcusu, medeniyetin doruk noktasına ulaştığını sandığı bu "mükemmel" dünyada, aslında insan zekâsının kendi konforu içinde nasıl boğulduğunu ve evrimin en korkunç ironisini keşfeder. Ancak bu devasa boşlukta, yanan ormanların ve sönmekte olan kızıl güneşin altında bile akıl ve güç tükendiğinde geriye tek bir şey kalacaktır.

Bu kitap; akıl ve güç tükendiğinde bile bir dostun cebine bırakılan iki beyaz çiçeğin, koca bir evrenden daha ağır geldiğinin hikâyesidir.

"Gelecek hâlâ karanlık ve boş... Ama yanımda, şefkat hissinin insanoğlunun kalbinde hâlâ yaşadığına şahitlik eden, kahverengi ve kırılgan iki garip beyaz çiçek var."