Bazı şeyler hatırlanmaz.
Çünkü hatırlanırsa, başlar.
Ulus, sıradan bir hayatın içinde yavaş yavaş çözülmeye başlayan bir zihnin eşiğinde durduğunu fark ettiğinde, bunun bir hastalık değil, çok daha eski ve çok daha karanlık bir yapının parçası olduğunu anlamaya başlar.
Tekrarlayan rüyalar, eksik kalan isimler, yarım hatıralar ve açıklanamayan bir tanıdıklık hissi...
Hepsi bir döngünün izleridir.
Ama bu döngü, sandığın gibi bir tekrar değil.
Bu, bir şeyin dağılmaması için kurulan bir sistemdir.
Her hatırlayış, bir parçayı birleştirir. Her birleşme, sınırı inceltir.
Ve bazı sınırlar kırılmamalıdır.
Ulus artık bir seçim yapmak zorunda:
Ya unutacak ve var olmaya devam edecek...
Ya da hatırlayacak ve geri dönüşü olmayan bir şeyi serbest bırakacak.
Çünkü bazı gerçekler vardır ki,
bilinmek için değil, saklanmak için vardır.
Ve eğer bir gün hatırlarsan çok geç olabilir.