Adanmış Hayatlar Üzerine Hikayeler

İdealizm ve kendini, hayatını bir düşünce ya da amaç uğruna harcamak… Bu uğurda, normal insanlar için geçerli olan yaşamsal aktivitelerden; evlenmekten, çocuk sahibi olmaktan, takdir edilmekten, kısacası ihtiyaçlar hiyerarşisine göre bir insanın ihtiyaç duyduğu şeylerden, hatta güvenlik ihtiyacından bile vazgeçmek… Düşünceler ve duygular uğruna her şeyini feda etmek… Bu, bazen bir aşk, bazen uhrevi bir düşünce, bazen de dehasına sahip olduğun bir yeteneğin icrası olabilir.
Peki, bütün bunlar için hayatını ve her şeyini feda etmeye değer olan düşünceler ve duygular nelerdir? Bunların kimler için geçerli olduğunu düşündüğümde, bu sorulara geçerli bir cevap bulamıyorum.
Bazı insanlar, idealizm ve özgecilik uğruna başkaları ya da birtakım düşünceler için böyle bir karar alabilir. Hayatlarının bir dakikası bile kendilerine ait bir bencilliğin içinde geçmez. Ben böyle düşünen insanları severim, hatta onlara büyük bir hayranlık duyarım. Çünkü böyle bir yaşamı, böyle bir ömür törpüsünü göze almak ve düşüncelerle kaderden kadere sürüklenmek her yiğidin harcı değildir.
Ben de bu idealizmi mesleğim için yaşamak ve yaşatmak istedim. Ama derler ya, neye niyet, neye kısmet… Ben de ömrümü, kalan ömrümü kalemime feda etmeye karar verdim. Çünkü benim için vatan gibi kalem de kutsaldır. Sahip olduğum ve üzerinde var olduğum topraklar gibidir. Kalem benim vatanımdır ve bunun için ölüme bile razıyım, diyebilirim.
Benim hikâyemde geçen beş insanın da adanmış hayatları var. Ben bu kitabı, adanmış hayatlara sahip olan ve idealizmi sonuna kadar yaşamaya razı insanlara adıyorum. Adanmışların adanmışlığına değdiği sürece, tabii ki…