Gargat 2. Cilt

Kitabın en ayırt edici tarafı kaynak stratejisi. Yazar baştan sona yalnızca rejimin kendi onayladığı malzemeyi kullanıyor: Türk Tarih Kurumu ve Atatürk Araştırma Merkezi yayınları, MEB baskılı Nutuk, Bilal Şimşir'in İngiliz belgeleri derlemeleri, Salahi Sonyel, Sabahattin Selek, İsmet İnönü'nün hatıraları, Dışişleri'nin diplomatik arşiv yayınları ve —yaklaşık elli atıfla— TBMM gizli celse zabıtları. Bu son grup kitabın gerçek katkısı: Hüseyin Avni, Basri, Sırrı, Mustafa Durak ve Cavit Beyler gibi mebusların kürsüden dile getirdiği itirazlar, meclisin olan bitenden büyük ölçüde habersiz bırakıldığını ve haberdar olduğunda sert biçimde direndiğini gösteriyor.

Sonuç bölümü üç tanıklıkla kuruluyor: Refet Bele'nin hatırat yazmayı reddi, İsmet İnönü'nün Avrupa'nın Osmanlı'yı kaldırma fırsatını kaçırdığına dair beyanı ve Mustafa Kemal'in Erzurum Kongresi açılışında saltanat ile hilafet için ettiği dua ile 31 Ocak 1923'te İzmir'de Osmanlı Devleti'nin ölümünden iftihar duyduğunu söylemesi arasındaki mesafe. Kitap buradan kendi başlık cümlesine varıyor: bu gerçekten bir Kurtuluş Savaşı'dır ancak kurtulunanın Osmanlı olduğu.