Gerçeğin Kıyısından Öyküler

Bu öy­kü­ler, ha­ya­tın tam için­den ge­li­yor.
Bir camın ar­dın­dan so­ka­ğı sey­re­den yal­nız in­san­lar, ço­cuk­lu­ğu­nu sır­tın­da ta­şı­mak­tan yo­rul­muş ye­tiş­kin­ler, inan­cı ile ha­ya­tı ara­sın­da sı­kış­mış ruh­lar, sı­ca­ğın al­tın­da bu­na­lan genç­lik, ma­ka­mın göl­ge­sin­de çü­rü­yen vic­dan­lar… Her biri, bu top­rak­la­rın ta­nı­dık yüz­le­ri­ni ta­şı­yor.
Onur Akbaş, bu ki­tap­ta okuru sa­de­ce hi­kâ­ye­le­re değil; in­sa­nın iç dün­ya­sı­na doğru bir yol­cu­lu­ğa çı­ka­rı­yor. Kimi zaman bir kah­ve­ha­ne­de, kimi zaman eski bir evde, kimi zaman bir okul ko­ri­do­run­da ya da bir has­ta­ne oda­sın­da kar­şı­la­şı­lan ka­rak­ter­ler; bas­tı­rıl­mış kor­ku­la­rın, geç kal­mış piş­man­lık­la­rın, unu­tu­la­ma­yan ço­cuk­luk­la­rın ve ses­siz acı­la­rın ta­şı­yı­cı­sı­na dö­nü­şü­yor.
Bu ki­tap­ta yer alan öy­kü­ler; ha­ya­tı uzak­tan iz­le­yen değil, ha­ya­tın tam or­ta­sın­da yara almış in­san­la­rın hi­kâ­ye­le­ri­ni an­la­tı­yor. Dil bazen sert­le­şi­yor, bazen şiire yak­la­şı­yor, bazen ses­siz­le­şi­yor. Çünkü insan ruhu tek renk­ten oluş­mu­yor.
Daha önce çe­şit­li ede­bi­yat der­gi­le­rin­de ya­yım­la­nan bu öy­kü­ler, şimdi aynı çatı al­tın­da bir araya ge­le­rek ortak bir dün­ya­nın ka­pı­sı­nı ara­lı­yor. Bu dün­ya­da hiç­bir ka­rak­ter bü­tü­nüy­le masum değil; hiç­bir insan da bü­tü­nüy­le suçlu…
Çünkü hayat, ede­bi­yat­tan daha ses­siz­dir.
Ede­bi­yat ise o ses­siz­li­ğin için­de­ki çat­la­ğı gö­rü­nür kılar.