İlk Durak, Son Sığınak Anne

Kadın bu yalan dünyanın en nadide süsü, bedenimizin en güzel örtüsüdür. Onun sesi de nefesi de ruhu da ayakları da cennetin en nadide köşesidir.

Kadının en büyük özelliği ve güzelliği, onun bir Ana olarak yaratılmasıdır. "Cenneti ayaklarının altında taşıyan" anaların; kafası ilim ile donatıldığı, kalbi iman, iffet ve hayâ duygusu ile süslendiği zaman meleklerden daha yüksek, eşsiz bir varlık hâline gelecektir, gelmiştir.

Anne kucağı, sağlık ve mutluluğun en güvenli ocağıdır. Bu Cennet Çiçekleri, dünya hayatına ilk gözümüzü açtığımızda bizleri bağrına basan, kokumuzu ciğerlerine çeken, ak sütü ile besleyip, kemiklerimizi dolduran, emeği ile karakter ve kişiliğimize şekil veren, başların tacı, dertlerin ilacı, ruhumuzun gıdası, gönüllerin sultanı, sevgi, saygı, şefkat ve merhamet pınarlarıdırlar.

Engin ve mavi gök kubbe altında ne varsa eli ve ayağı hepsinin üstündedir. Onlar öyle bir kutsal bir varlıktır ki başı semaya değer. Yüce Yaratan ona öyle bir sultanlık vermiştir ki dünya sultanları onun gölgesi altına kalır. Onlar faziletin, sevginin, iffetin, yolumuzu aydınlatan ışığı, güneşidir. Cennete giden bütün yollar onun ayaklarının altından geçer.

Dünyanın en şöhretli sarayları ve salonlarının yemekleri, annenin sıcak çorbasının yanında sönük kalır. En modern pastanelerin çöreği, böreği, tatlısı... Onun elinden çıkan yemek yanında yavan kalır. Çünkü onun, çöreğinde, böreğinde, köftesinde, pilavında, çorbasında kokusu ve sevgisi vardır.