Wekî ku ji navê xwe jî dîyar e; Fêrîk, di vê dîwanê de bi dengekî zelal û kubar, bi zimanekî herikbar û ji kanîya toreya Kurdî derbûyî û bi hest û hîsên dildarekî şi'rên xwe lê dike. Em di wan de kubarî û henûnîya dengbêjîya Kurmancîyê û ahenga xweza û cimaetê dibînin. Lîrîka, hez û huba şairekî ku kare çendî bilind be û çawa kare li ser nirx û puteyên herêmbûnê şax vede û ji wir xwe ragihîne zeryaya cîhanî a ruh û gîyanê mirovîn şanî me dide. Bi kurtayî şi'ra Fêrîk, terazûyeke bi aheng e ku di navbera dil û hiş de diçe û tê:Wê got: Ger min pir hiz dikî,Sur-sêra me beyan neke…Ger min kel û gur hiz dikî,Muhbeta me eyan neke…Min go: Sebram, can û ceger,Çawa bikim sur neçe der?. . .Axir muhbet agir e ger,Sura êgir dû dide der…