İnsan, yaşamı boyunca yalnızca anılar biriktirmez; kendini koruma biçimleri de geliştirir. Susar. Güçlü görünür. Onay arar. İhtiyaçlarını erteler. Kırılganlığını saklar. Zaman içinde bu tutumlar alışkanlığa dönüşür, ardından kişiliğin doğal bir parçası haline gelir. Artık kişi yalnızca maskesini taşımaz; onunla yaşamaya başlar.
Yirmi yıllık psikoterapi pratiğim boyunca birbirinden çok farklı yaşam öyküleri dinledim. Yaşlar, meslekler, aileler ve ilişkiler değişse de insanların iç dünyasında dikkat çekici bir ortaklık vardı. Aynı çıkmazlar, benzer ilişki örüntüleri, aynı savunmalar ve farklı hayatlarda yeniden karşıma çıkan aynı sorular...
Bu kitap, psikodinamik kuramın bakış açısıyla kişiliğin nasıl biçimlendiğini, erken dönem yaşantılarının bugünkü yaşamımıza nasıl yansıdığını, bağlanma örüntülerini, savunma düzeneklerini ve kişilik örgütlenmelerini ele alıyor. Klinik gözlemlerle kuramsal bilgiyi aynı zeminde buluştururken, insan davranışlarının görünen yüzünün ötesine bakmayı öneriyor.
İnsan, kendini korumak için geliştirdiği yapıları zamanla kendi kimliği sanabilir. Yıllardır "ben" diye sahiplendiğimiz birçok özellik, geçmişte işe yarayan uyum biçimlerinin bugüne uzanan izleri olabilir.
Ya kendiniz sandığınız şey, aslında hayatta kalmayı öğrenmiş ama hiç yaşamamışsa?