İnsanlık tarihi boyunca ailenin önemi gerek fert gerekse toplum açısından daima ifade edilmiş ve bu alanda geniş bir akademik literatür oluşmuştur. Aile, geleneğin ve kültürün oluşmasında ve uygulanmasında başat bir role sahiptir. Söz konusu geleneğin nesilden nesle aktarılması da şüphesiz bu kurumun sağlıklı bir şekilde hayatiyetini sürdürmesi ile mümkün olabilir. Ailenin varlığında şüphesiz çocuklar ve yakın akrabalar önemli bir zenginliktir. Neslin sürekliliğini sağlayacak olan çocuklar, yetiştikleri ailenin örf ve âdetini, hayat tecrübesini de öğrenerek zenginleşir. Bu sebeple evlat sahibi olabilmek hem insanın psikolojik bir ihtiyacı hem de toplumu toplum yapan önemli sosyolojik bir ihtiyaçtır.Çocuk sahibi olamayan ailelerin, bu özlemlerini gidermek için farklı yollara başvurdukları bilinmektedir. Bir başka ailenin çocuğunu veya kimsesiz (ailesi olmayan) bir çocuğu himâye altına almak bu yollardan bir tanesidir. Bu nedenle evlat edinme müessesesi, ailelerin psikolojik ve sosyolojik ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla tarih boyunca ve dünyanın farklı bölgelerinde karşımıza çıkmaktadır. Bir çocuğu kendi çocuğu olarak kabul etme anlamındaki evlât edinme uygulamasının geçmişte ve günümüzde rastlanan sosyal ve hukukî bir gerçeklik olduğunu söylemek mümkündür.Evlat edinme, genellikle ailelerin çocuk özlemini gidermek için bir çeşit araç olarak kabul edilse de günümüzde bunun kimsesiz çocuklara sahip çıkıp onları topluma kazandırma hususunda bir gayrete dönüştüğünü ifade etmek yanlış olmaz. Nitekim evlat edinilen ya da koruma altına alınan çocuklar, biyolojik ve psikolojik gelişimlerini olumsuz olarak etkileyen uygunsuz ortamlardan alınıp, sevgi, saygı ve merhameti hissedecekleri, paylaşım ve fedakârlık gibi erdemleri tecrübe edebilecekleri sıcak bir aile ortamında büyümekle birlikte, bunların sosyal ve hukuki bir statü kazanmalarına da imkân tanınmış olmaktadır.Evlat edinme ya da kimsesiz çocukların himâyesi konusunun psikolojik bir ihtiyaçtan öte sosyolojik bir vakıa ...